mtenis.com.pl

mtenis.com.pl

Forum tenisowe ATP
Dzisiaj jest 20 lis 2017, 23:46

Strefa czasowa UTC+1godz.




Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 473 ]  Przejdź na stronę 1, 2, 3, 4, 5 ... 24  Następna
Autor Wiadomość
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 0:36 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Cytuj:
Frederick John Perry (ur. 18 maja 1909 w Stockport, zm. 2 lutego 1995 w Melbourne), tenisista brytyjski, zwycięzca ośmiu turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, zdobywca Pucharu Davisa, mistrz świata w tenisie stołowym.

Był synem Samuela Perry'ego, działacza związkowego i członka Izby Gmin z ramienia Partii Pracy. Początkowo uprawiał z dużym powodzeniem tenis stołowy, sięgając po kilka medali mistrzostw świata – w Sztokholmie w 1928 po srebro w deblu (z Charlesem Bullem) oraz brąz w grze mieszanej (z Winifred Lang) i w rywalizacji drużynowej, w Budapeszcie w 1929 po złoto w grze pojedynczej oraz medale brązowe w deblu (z Bullem) i drużynie. Był również kilkakrotnie mistrzem Anglii. W wieku 18 lat rozpoczął treningi tenisowe, którym z czasem poświęcił się całkowicie.

Pierwszy sukces w tenisie ziemnym odniósł w 1930, wygrywając międzynarodowe mistrzostwa Argentyny. W krótkim czasie przebił się do ścisłej czołówki światowej i w 1931 znalazł się wśród najlepszych dziesięciu tenisistów świata. W 1932 był w finale debla na Wimbledonie (w parze z George'em Patrickiem Hughesem). W 1933 wygrał po raz pierwszy mistrzostwa USA, a rok później odniósł już trzy wielkoszlemowe zwycięstwa – mistrzostwa USA, Australii i Wimbledon. W 1935 wygrał także mistrzostwa Francji, jako pierwszy zawodnik w historii tenisa odnosząc zwycięstwa we wszystkich turniejach wielkoszlemowych. Nie udało mu się jednak uczynić tego w ciągu roku, co stało się kilka lat później udziałem Amerykanina Dona Budge'a. Na drodze Perry'ego do Wielkiego Szlema w 1934 stanął w ćwierćfinale mistrzostw Francji Włoch Giorgio de Stefani.

Poza zwycięstwem w Paryżu wygrał w 1935 także Wimbledon. Łącznie triumfował w grze pojedynczej na tym turnieju trzy razy, pokonując w kolejnych finałach Jacka Crawforda (1934) i Gottfrieda von Cramma (1935, 1936). Jako syn związkowca przełamał stereotyp angielskiego mistrza tenisowego – bogatego arystokraty. Stał się na długie lata symbolem sukcesu tenisa brytyjskiego; od jego zwycięstwa na Wimbledonie w 1936 Wielka Brytania nie doczekała się kolejnego mistrza swojego najważniejszego turnieju. Perry grał także skutecznie w reprezentacji narodowej w Pucharze Davisa. Odniósł 45 zwycięstw w 52 pojedynkach (34 zwycięstwa w 38 meczach singlowych), prowadząc zespół narodowy do zdobycia trofeum w 1933. Brytyjczycy przełamali tym samym okres dominacji francuskich muszkieterów tenisa, a zarazem ponad 20-letni czas własnych porażek w Pucharze. Obecność Perry'ego w drużynie przesądziła o skutecznej obronie Pucharu Davisa w trzech kolejnych latach, do 1936 włącznie.

Dominacja Perry'ego na światowych kortach trwała do 1936, kiedy wygrał on po raz trzeci Wimbledon i mistrzostwa USA. Wygrał łącznie osiem turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, a dalsze sześć dołożył w deblu i mikście, partnerując Hughesowi oraz Dorothy Round, Sarah Palfrey i Betty Nuthall. W 1937 Perry zakończył karierę amatorską i przeniósł się do USA, gdzie występował w zawodowym cyrku pod patronatem Billa Tildena. Stoczył m.in. ponad 150 pojedynków ze swoim poprzednikiem w roli mistrza Wimbledonu, Ellsworthem Vinesem. W 1938 i 1941 zdobywał mistrzostwo USA zawodowców.

Poślubił aktorkę amerykańską Helen Vison i przyjął obywatelstwo USA, w czasie II wojny światowej służył w armii amerykańskiej. W 1947 ostatecznie zakończył karierę sportową; rok później założył firmę produkującą konfekcję sportową Fred Perry Sportswear. Komentował również tenis w radiu dla rozgłośni BBC oraz publikował artykuły w czasopismach sportowych. W 1975 został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy, a w 1984 przy kompleksie tenisowym Wimbledonu odsłonięto jego pomnik.

W styczniu 1995 Perry gościł w Melbourne w czasie turnieju Australian Open; w hotelu doznał złamania żeber i zmarł wskutek powikłań kilkanaście dni później.

Fred Perry był zawodnikiem praworęcznym. Jego najsilniejszym uderzeniem na korcie był forhend, a dobrą grę wspierał odpornością psychiczną. Jako pierwszy zawodnik stosował z powodzeniem uderzenia w pełnym biegu. Niezależnie od tego wyróżniał się na korcie regularnością gry i harmonijnością zagrań.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych:

mistrzostwa Australii
gra pojedyncza – zwycięstwo 1934, finał 1935
gra podwójna – zwycięstwo 1934 (z George'em Patrickiem Hughesem), finał 1935
mistrzostwa Francji
gra pojedyncza – zwycięstwo 1935, finał 1936 (porażka z von Crammem)
gra podwójna – zwycięstwo 1933 (z Hughesem)
gra mieszana – zwycięstwo 1932 (z Betty Nuthall)
Wimbledon
gra pojedyncza – zwycięstwo 1934, 1935, 1936
gra podwójna – finał 1932 (z Hughesem)
gra mieszana – zwycięstwo 1935, 1936 (oba z Dorothy Round)
mistrzostwa USA
gra pojedyncza – zwycięstwo 1933, 1934, 1935
gra mieszana – zwycięstwo 1932 (z Sarah Palfrey)


http://pl.wikipedia.org/wiki/Fred_Perry


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Re: Fred Perry
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 0:37 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Cytuj:
Sylwetka :

Perry w przeciwieństwie do większości ówczesnych tenisistów nie pochodził z bogatej, arystokratycznej rodziny. Jego ojciec Samuel był działaczem związkowym i członkiem angielskiego parlamentu (Izby Gmin). Pierwszy raz na kort tenisowy Perry wyszedł w wieku 18 lat. Wcześniej z powodzeniem uprawiał tenis stołowy osiągając w tej dyscyplinie sportu wspaniałe wyniki. Nie licząc kilku tytułów mistrza Anglii, jego największym osiągnięciem było zdobycie złotego medalu na mistrzostwach świata w 1929 roku. Oprócz sukcesu w turnieju indywidualnym zdobył także brązowe medale w deblu i drużynie, a rok wcześniej srebro w deblu i brąz w rywalizacji mikstowej i drużynowej. Perry pozostaje do dzisiaj jedynym zawodnikiem, który wygrał mistrzostwa świata w tenisie stołowym i turniej wielkoszlemowy w tenisie ziemnym. Żoną Perrego była amerykańska aktorka Helen Vison, którą poznał podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych. W 1938 roku Perry postanowił przyjąć obywatelstwo USA, a podczas II wojny światowej służył w amerykańskiej armii.
Po zakończeniu kariery Brytyjczyk założył w 1948 roku firmę odzieżową "Fred Perry Sportwear". W tym samym czasie, wspólnie z austriackim piłkarzem Tibby Wegnerem, wynalazł bawełnianą opaskę (frotkę) zakładaną na nadgarstek i wchłaniającą pot. W 1952 roku, na turnieju wimbledońskim, obaj panowie zaprezentowali białe bawełniane koszulki polo, które stały się prawdziwym hitem. Obecnie firma "Fred Perry" należy do największych i najbardziej znanych firm odzieżowych, a jej znakiem jest charakterystyczny wieniec laurowy, który kiedyś widniał w logo Wimbledonu. Oprócz kariery w branży odzieżowej, Perry pisał również artykuły dla gazet sportowych, oraz pracował przez wiele lat w radiu BBC i telewizji jako komentator spotkań tenisowych. W 1984 roku, w 50-tą rocznicę jego pierwszego triumfu na Wimbledonie, na kompleksie wimbledońskim odsłonięto pomnik Perrego. Takiego zaszczytu nie doczekał się żaden inny tenisista czy tenisistka. W 1995 roku Perry był gościem na turnieju Australian Open w Melbourne, gdzie uległ wypadkowi w hotelowej łazience doznając złamania żeber. Kilkanaście dni później zmarł w tamtejszym szpitalu w wyniku powikłań. W 2002 roku w Stockport, rodzinnym mieście Brytyjczyka, otwarto specjalną ścieżkę dla pieszych długości 23 km, której patronem został właśnie Perry.

Styl gry :

Brytyjczyk preferował agresywny, ofensywny tenis oparty na mocnym, regularnym serwisie. Na korcie potrafił perfekcyjnie wykorzystać swoje znakomite warunki fizyczne, szczególnie przy siatce. Tam popisywał się fantastycznym refleksem i efektownymi wolejami i smeczami, będąc trudnym do minięcia przez przeciwników. Perry słynął również z dokładnych uderzeń forhendowych wykonywanych w pełnym biegu, które były prawdziwą kopalnią punktów lub spychały rywali do głębokiej defensywy. Brytyjczyk w błyskawicznym tempie potrafił z końcowej linii przemieścić się pod siatkę zaskakując tym swoich rywali. Piłkę uderzał zazwyczaj zaraz po tym jak odbiła się od ziemi, dając przeciwnikom nie wiele czasu na reakcję. Posiadał ponadto mocną psychikę, która pomagała mu w wygrywaniu decydujących piłek. Jedynym mankamentem w jego grze był słaby jak na tenisistę tego formatu defensywny bekhend, co często wykorzystywali jego rywale. Jeden z nich, Amerykanin Bill Tilden nazwał go nawet najgorszym z najlepszych zawodników świata. Wielu oskarżało go także o celowe odpuszczanie spotkań podczas kariery zawodowej, chociaż sam Perry temu zaprzeczał.

http://tenisbet.pl/view/fred-perry


Na górę
 Wyświetl profil  
 
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 0:38 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
POZOSTALI ZAWODNICY - SYLWETKI




SPIS (w kolejności zamieszczenia):

Podstrona 1.
Spoiler:


Podstrona 2.
Spoiler:


Podstrona 3.
Spoiler:


Podstrona 4.
Spoiler:


Podstrona 5.
Spoiler:


Podstrona 6.
Spoiler:


Podstrona 7.
Spoiler:


Podstrona 8.
Spoiler:


Podstrona 9.
Spoiler:


Podstrona 10.
Spoiler:


Podstrona 11.
Spoiler:


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Jaroslav Drobny
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 0:39 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Jaroslav Drobný

Spoiler:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Jaroslav_D ... (tenisista)


Na górę
 Wyświetl profil  
 
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:13 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
VICTOR PECCI

Obrazek

Spoiler:


http://pl.wikipedia.org/wiki/V%C3%ADctor_Pecci


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Tony Wilding
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:14 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Anthon Frederick Wilding

Spoiler:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Anthony_Wilding


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Jiro Sato
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:15 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Cytuj:
Jirō Satō (ur. 5 stycznia 1908 w prefekturze Gunma, zm. 5 kwietnia 1934 w cieśninie Malakka) - tenisista japoński, półfinalista turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Satō był czołowym zawodnikiem świata na początku lat 30. i jednym z najlepszych graczy w historii tenisa japońskiego. Dwukrotnie docierał do półfinału Wimbledonu - w 1932 pokonał w ćwierćfinale obrońcę tytułu Amerykanina Sidneya Wooda 7:5, 7:5, 2:6, 6:4, by odpaść z Bunnym Austinem 5:7, 2:6, 1:6, natomiast w 1933 w ćwierćfinale zrewanżował się Austinowi (7:5, 6:3, 2:6, 2:6, 6:2), a uległ w czterech setach zmierzającemu po końcowe zwycięstwo Australijczykowi Jackowi Crawfordowi (3:6, 4:6, 6:2, 4:6). Był też w dwóch półfinałach mistrzostw Francji (1931, porażka z Jeanem Borotrą 8:10, 6:2, 7:5, 1:6, 2:6; 1933, zwycięstwo w ćwierćfinale nad Brytyjczykiem Fredem Perrym 1:6, 7:5, 6:4, 2:6, 6:2, porażka z Crawfordem 0:6, 2:6, 2:6). W 1932 na półfinale zakończył udział w mistrzostwach Australii (porażka z Harry Hopmanem 6:0, 2:6, 3:6, 6:4, 4:6).

Satō odnosił również sukcesy w grze podwójnej i mieszanej. W 1933 był w finale Wimbledonu w parze z rodakiem Ryōsuke Nunoi (Japończycy ulegli francuskim muszkieterom Borotrze i Brugnonowi 6:4, 3:6, 3:6, 5:7), a w 1932 w finale mistrzostw Australii w parze z Australijką Meryl O'Hara Wood (przegrali z małżeństwem Jackiem i Marjorie Crawford 8:6, 6:8, 3:6).

W latach 1931-1933 Satō regularnie - jako singlista i deblista - bronił barw Japonii w Pucharze Davisa. Był głównym autorem trzykrotnego awansu Japonii do półfinału strefy europejskiej (sic), mając na koncie m.in. zwycięstwo nad wiodącym tenisistą niemieckim Gottfriedem von Crammem. W 1933 w zaciętym, ale przegranym meczu z Australią Sato pokonał Crawforda, a uległ Vivianowi McGrathowi i w deblu - w parze z Nunoi - Crawfordowi i Quistowi. Wszystkie mecze kończyły się w pięciu setach.

Spotkanie z Australią było ostatnim występem daviscupowym Jirō Satō. W kwietniu 1934 japoński tenisista zmarł śmiercią samobójczą - nie mogąc znieść presji oczekiwań w stosunku do jego gry rzucił się do morza w czasie podróży statkiem na mecz Pucharu Davisa z Wielką Brytanią. W liście pożegnalnym wziął również na siebie odpowiedzialność za porażkę Japonii z Australijczykami w Pucharze Davisa we wspomnianym meczu rok wcześniej.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Jir%C5%8D_Sat%C5%8D


Na górę
 Wyświetl profil  
 
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:16 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Cytuj:
Felicisimo Ampon (1920 –1998) był najwybitniejszym tenisistą w historii Filipin. Dwukrotnie osiągał ćwierćfinał Rolanda Garrosa (1952-1953). Uwagę zwracał jego niski wzrost (150 cm). Był najniższym tenisistą w hsitorii, który wystąpił w Wimbledonie. W latach 1939-1968 reprezentował swoją ojczyznę w pucharze Davisa. W tych rozgywkach osiągnął 40 zwycięstwa i 35 porażek.


Na górę
 Wyświetl profil  
 
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:16 
Offline
Administrator
Awatar użytkownika

Rejestracja: 14 lip 2011, 21:04
Posty: 51375
Lokalizacja: Warszawa
Robisz z tym kawał dobrej roboty Joao. O Amponie, Peccim, Sato i Wildingu nigdy wcześniej nie słyszałem.

_________________
MTT - tytuły (17)
2017 (1) Cincinnati M1000
2016 (1) Sankt Petersburg
2015 (1) Rotterdam
2013 (3) Montreal M1000, Rzym M1000, Dubaj
2012 (1) Toronto M1000
2011 (4) Waszyngton, Belgrad, Miami M1000, San Jose
2010 (2) Wiedeń, Rotterdam
2009 (2) Szanghaj M1000, Eastbourne
2008 (2) US Open, Estoril


MTT - finały (18)
2017 (2) Sztokholm, Indian Wells M1000
2016 (2) Newport, Rotterdam
2015 (1) Halle
2014 (1) Tokio
2013 (2) Basel, Kuala Lumpur
2011 (3) WTF, Cincinnati M1000, Rzym M1000
2010 (2) Basel, Marsylia
2009 (4) WTF, Stuttgart, Wimbledon, Madryt M1000
2008 (1) WTF


Na górę
 Wyświetl profil  
 
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:16 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Dzięki :) . Obawiałem się, że nikogo tacy zapomniani gracze mogą nie interesować.




Obrazek

Cytuj:
Jean René Lacoste (ur. 2 lipca 1904 w Paryżu, zm. 12 października 1996 w Saint-Jean-de-Luz) – francuski tenisista.

Razem z Cochetem, Brugnonem i Borotrą tworzył w latach 20. i 30. reprezentację Francji w Pucharze Davisa; Francuzów, którzy niespodziewanie w 1927 odebrali Puchar ekipie amerykańskiej (z wielką gwiazdą tenisa Tildenem w składzie) i bronili trofeum do 1932, nazywano czterema muszkieterami tenisa.

Triumfował w siedmiu turniejach wielkoszlemowych w grze pojedynczej: Wimbledon 1925 i 1928, French Open 1925, 1927 i 1929, US Open 1926 i 1927; w parze z Borotrą wygrał także debla na Wimbledonie w 1926 oraz na kortach Rolanda Garrosa w 1924, 1925 i 1929.

Podczas Igrzysk Olimpijskich w Paryżu (1924) zdobył brązowy medal w grze podwójnej (z Borotrą).

Rozegrał łącznie 51 spotkań w Pucharze Davisa. Był uznawany za tytana pracy, dla potrzeb treningowych skonstruował maszynę do wyrzucania piłek pod różnym kątem. Po zakończeniu kariery założył firmę – Lacoste, która początkowo produkowała odzież sportową, potem rozszerzyła swój asortyment.

Lacoste, który zajął się tenisem na zalecenie lekarzy ze względu na słabe zdrowie (dopiero w wieku 15 lat), zmarł jako ostatni z legendarnych muszkieterów. Wraz z kolegami z ekipy daviscupowej został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.


http://pl.wikipedia.org/wiki/Ren%C3%A9_Lacoste


Na górę
 Wyświetl profil  
 
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:17 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Cytuj:
Ramanathan Krishnan (ur. 11 kwietnia 1937 w Madras) - najlepszy hinduski tenisista. W 1954 roku zdobył juniorskie mistrzostwo Wimbledonu, wygrywając w finale z późniejszym zdobywcą czterech tytułów wielkoszlemowych Ashley’em Cooperem. W latach 1960-1961 docierał do półfinałów Wimbledonu, gdzie przegrywał ze słynnymi Australijczykami Nealem Freaserem i Rodem Laverem. W 1952 w finale turnieju w Kalkucie uległ naszemu Władkowi Skoneckiemu. W latach 1953-1975 grał w reprezentacji w rozgrywkach Davis Cup (bilans 69-28). Jego syn, Ramesh (ur. 1961) poszedł w ślady ojca (z niezłym skutkiem – 8 tytułów i 23 miejsce w rankingu ATP).


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Marcel Bernard
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:20 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Cytuj:
Marcel Bernard (ur. 18 maja 1914 w La Madeleine, zm. 29 kwietnia 1994) - tenisista francuski, zwycięzca wielkoszlemowych międzynarodowych mistrzostw Francji w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Życiorys

Bernard, leworęczny zawodnik słynący ze swobodnego sposobu gry i umiejętności przewidywania na korcie, należał do pokolenia sportowców, którym najlepsze lata kariery zabrała II wojna światowa. Zarówno w okresie przedwojennym, jak i po 1945, osiągnął jednak znaczące sukcesy, które zapewniły mu miejsce w historii tenisa francuskiego.

Do francuskiej czołówki tenisowej dołączył jako 16-latek. W 1932, w wieku 18 lat, był w międzynarodowych mistrzostwach Francji rozstawiony z numerem 13 i doszedł w turnieju do półfinału, eliminując m.in. rozstawionego z "czwórką" Japończyka Jiro Sato. Uległ dopiero głównemu faworytowi imprezy, swojemu rodakowi Henri Cochetowi. W tej samej edycji mistrzostw Bernard był także w finale gry podwójnej, gdzie partnerował mu Christian Boussus. W wewnątrzfrancuskim finale debla ponownie musiał uznać wyższość Cocheta, który w parze z Jeanem Borotrą pokonał młodszych rodaków 6:4, 3:6, 7:5, 6:3.

Pierwszy tytuł wielkoszlemowy Bernard świętował w 1935, kiedy z Lolette Payot wygrał mistrzostwa Francji w grze mieszanej. W kolejnym roku powtórzył sukces, tym razem mając za partnerkę Billie Yorke. W 1936 wygrał także grę podwójną panów, występując wspólnie z Jeanem Borotrą.

W pierwszej powojennej edycji mistrzostw Francji w 1946 Bernard planował udział, ale początkowo jedynie jako deblista. W drabince gry pojedynczej znalazł się dopiero po rezygnacji jednego z graczy i grając bez obciążeń, pokonywał takich przeciwników, jak Pancho Segura czy Budge Patty. W półfinale zmierzył się z najwyżej rozstawionym rodakiem Yvonem Petrą, świeżo opromienionym sławą mistrza Wimbledonu (w pierwszych latach po 1945 wyjątkowo na kortach im. Rolanda Garrosa walczono latem, po Wimbledonie), i pokonał go w pięciu setach. Również w pięciosetowej walce, i to mimo przegrania dwóch pierwszych partii, Bernard pokonał w decydującym meczu Jaroslava Drobnego, dla którego był to pierwszy z pięciu paryskich finałów.

W zwycięskim marszu po niespodziewany sukces w grze pojedynczej Marcel Bernard nie zapomniał o swoim głównym celu na mistrzostwa Francji w 1946. Do kolekcji tytułów dołożył mistrzostwo w grze podwójnej, mając za partnera Yvona Petrę, po finałowym zwycięstwie nad Argentyńczykiem Enrique Moreą i naturalizowanym Amerykaninem pochodzenia ekwadorskiego Pancho Segurą. Mecz finałowy miał nietypowy przebieg - po wyrównanej walce Francuzi wygrali dwa pierwsze sety, by w kolejnych dwóch zdobyć jedynie gema, a o ich zwycięstwie zadecydował zacięty piąty set. Końcowy wynik brzmiał 7:5, 6:3, 0:6, 1:6, 10:8 dla Bernarda i Petry. Swoimi wynikami z 1946, zwłaszcza dominacją w europejskich imprezach Wielkiego Szlema, obaj Francuzi nawiązali do sukcesów nieco starszego pokolenia słynnych muszkieterów. Bernard jest zarazem jedynym francuskim tenisistą, któremu po II wojnie światowej udało się w jednej edycji mistrzostw Francji sięgnąć po tytuł i w singlu, i w deblu (wśród kobiet stało się to udziałem Françoise Durr w 1967 oraz Mary Pierce w 2000). Przez kilkadziesiąt lat pozostawał w ogóle ostatnim francuskim mistrzem paryskiego turnieju w grze pojedynczej, aż do czasu sukcesu Yannicka Noaha w 1983.

Zwycięstwo wielkoszlemowe dało Bernardowi piątą pozycję w nieoficjalnym rankingu światowej magazynu "Daily Telegraph" za sezon 1946, za Amerykanami Jackiem Kramerem i Tedem Schroederem oraz Drobnym i Petrą. Francuz nie powtórzył już tak spektakularnego sukcesu, jaki był jego udziałem w 1946. W obronie tytułu w 1947 musiał zadowolić się półfinałem, pokonany przez Południowoafrykańczyka Erica Sturgessa; tym razem to Bernard nie wykorzystał prowadzenia 2:0 w setach. Mimo zaawansowanego jak na sportowca wieku występował jeszcze w kolejnych edycjach mistrzostw, a później także w turniejach weteranów (wygrywał rywalizację w gronie seniorów w 1963 i 1969).

Bernard był jednym z liderów francuskiej reprezentacji w Pucharze Davisa po erze "muszkieterów", która jednak nie była w stanie powtórzyć osiągnięć z lat 20. Debiutował w 1935, u boku Borotry, ale musiał w deblu uznać wyższość Australijczyków Adriana Quista i Jacka Crawforda. W edycji 1936 był stałym partnerem Borotry. Solidną pozycję singlisty Bernard miał w ekipie francuskiej w pierwszych latach powojennych i zanotował w tym okresie zwycięstwa m.in. nad Józsefem Asbóthem (1948), Kurtem Nielsenem (1949), Jaroslavem Drobným (1949). Od 1952, aż do swojego pożegnania z reprezentacją cztery lata później, występował wyłącznie w deblu. Łącznie odniósł w meczach Pucharu Davisa 29 zwycięstw, a przegrał 13 spotkań (w grze pojedynczej - 13 wygranych i 8 porażek).

Na sportowej emeryturze Bernard nie ograniczał związków z tenisem do imprez weteranów. Był również aktywnym działaczem sportowym, m.in. od 1968 prezydentem Francuskiej Federacji Tenisowej.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych międzynarodowe mistrzostwa Francji:

gra pojedyncza - wygrana 1946
gra podwójna - wygrane 1936 (z Jeanem Borotrą), 1946 (z Yvonem Petrą), finał 1932 (z Christianem Boussusem)
gra mieszana - wygrane 1935 (z Lolette Payot), 1936 (z Billie Yorke)

Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych:

mistrzostwa Francji 1946 - 3:6, 2:6, 6:1, 6:4, 6:3 z Jaroslavem Drobným

http://pl.wikipedia.org/wiki/Marcel_Bernard


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Henner Henkel
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:21 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Cytuj:
Henner Henkel (ur. 9 października 1915 w Berlinie, zm. 3 grudnia 1942 pod Stalingradem) - tenisista niemiecki, zwycięzca wielkoszlemowych mistrzostw Francji w grze pojedynczej i podwójnej.

Henkel zaliczał się do czołowych zawodników na świecie w okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej. W 1937 jako drugi Niemiec w historii - po von Crammie - wygrał grę pojedynczą na mistrzostwach Francji, pokonując w finale Brytyjczyka Bunny'ego Austina 6:1, 6:4, 6:3. Na tym samym turnieju świętował zwycięstwo deblowe, występując w parze z von Crammem. Ponadto niemiecka para triumfowała w 1937 w mistrzostwach USA. W tym samym roku Henkel okazał się najlepszy w międzynarodowych mistrzostwach Niemiec w Hamburgu. Na listach rankingowych plasował się w czołowej dziesiątce - w 1936 był 9., w 1939 - 6.

W latach 1934-1939 regularnie bronił barw narodowych w Pucharze Davisa. Zespół niemiecki z Henkelem w składzie dochodził cztery razy do finału międzystrefowego - w 1935, 1936, 1937 i 1938; zwycięska ekipa z tej rywalizacji przystępowała do właściwego finału z obrońcą tytułu, ale to nie stało się ani razu udziałem Niemców, którzy ulegali kolejno Amerykanom (1935), Australijczykom (1936), ponownie Amerykanom (1937) i ponownie Australijczykom (1938). Najbliższa powodzenia ekipa niemiecka była w 1937, kiedy przegrała z USA jedynie 2:3 (Henkel zdobył jeden punkt w singlu, ale przegrał drugi mecz singlowy i debel z von Crammem). W 1939 Niemcy przegrali w finale europejskim Pucharu Davisa z Jugosławią; wcześniej w 1939 zespół niemiecki pokonał m.in. Polaków 3:2 - Henkel wygrał z Adamem Baworowskim i w deblu (w parze z naturalizowanym Austriakiem von Metaxą) z Baworowskim i Józefem Hebdą, uległ natomiast Ignacemu Tłoczyńskiemu. Łączny bilans występów Henkela w zespole narodowym to 32 zwycięstwa i 13 porażek w grze pojedynczej oraz 16 zwycięstw i 4 porażki w grze podwójnej.

Karierę sportową Hennera Henkela przerwała II wojna światowa. Tenisista zginął na froncie w walkach o Stalingrad. Niemiecki Związek Tenisowy nadał jego imię trofeum, o które walczą drużyny juniorskie.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Henner_Henkel


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Stefan Koubek
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:22 
Offline
Administrator
Awatar użytkownika

Rejestracja: 14 lip 2011, 21:04
Posty: 51375
Lokalizacja: Warszawa
Obrazek Stefan Koubek

Obrazek

Data urodzenia: 02.01.1977
Miejsce urodzenia: Klagenfurt, Austria
Miejsce zamieszkania: Wiedeń, Austria
Wzrost: 175 cm
Waga: 68 kg
Gracz leworęczny
Zawodowiec w latach 1994 - 2011

_________________
MTT - tytuły (17)
2017 (1) Cincinnati M1000
2016 (1) Sankt Petersburg
2015 (1) Rotterdam
2013 (3) Montreal M1000, Rzym M1000, Dubaj
2012 (1) Toronto M1000
2011 (4) Waszyngton, Belgrad, Miami M1000, San Jose
2010 (2) Wiedeń, Rotterdam
2009 (2) Szanghaj M1000, Eastbourne
2008 (2) US Open, Estoril


MTT - finały (18)
2017 (2) Sztokholm, Indian Wells M1000
2016 (2) Newport, Rotterdam
2015 (1) Halle
2014 (1) Tokio
2013 (2) Basel, Kuala Lumpur
2011 (3) WTF, Cincinnati M1000, Rzym M1000
2010 (2) Basel, Marsylia
2009 (4) WTF, Stuttgart, Wimbledon, Madryt M1000
2008 (1) WTF


Na górę
 Wyświetl profil  
 
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:23 
Offline
Awatar użytkownika

Rejestracja: 15 lip 2011, 7:59
Posty: 6074
Obrazek Stefan Koubek - osiągnięcia

Najwyższa pozycja w karierze: 20 (13.03.2000)



Tytuły w singlu (3)


2003 - Doha

2000 - Delray Beach

1999 - Atlanta

Finały w singlu (3)


2007 - Chennai (Madras)

2006 - Zagrzeb

1999 - Bournemouth

Tytuły w deblu (1)


2006 - Kitzbuhel (z Kohlschreiberem)

Finały w deblu (1)


2004 - Doha (z Roddickiem)


Na górę
 Wyświetl profil  
 
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 14:23 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek Stefan Koubek - tytuły

#1) Atlanta 1999

Obrazek

R32 - Todd Woodbridge (AUS) 6-2 7-6(4)
R16 - Michael Chang (USA) 6-1 6-4
Q - Alberto Martin (ESP) 7-5 6-2
S - Magnus Larsson (SWE) 5-7 6-4 6-1
W - Sebastien Grosjean (FRA) 6-1 6-2

#2) Delray Beach 2000

Obrazek

R32 - Byron Black (ZIM) 6-4 7-6(4)
R16 - Jan-Michael Gambill (USA) 6-1 7-6(7)
Q - Andre Sa (BRA) 6-1 1-6 6-1
S - Richard Fromberg (AUS) 6-7(6) 6-3 6-2
W - Alex Calatrava (ESP) 6-1 4-6 6-4

#3) Doha 2003

Obrazek

R32 - Nicolas Escude (FRA) 7-6(5) 6-2
R16 - Vladimir Voltchkov (BLR) 6-1 6-1
Q - Andreas Vinciguerra (SWE) 6-3 6-4
S - Younes El Aynaoui (MAR) 7-6(1) 7-6(5)
W - Jan-Michael Gambill (USA) 6-4 6-4


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Sven Davidson
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 19:32 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Cytuj:
Sven Viktor Davidson (ur. 13 lipca 1928 w Borås, zm. 28 maja 2008 w Kalifornii w USA na chorobę Alzheimera) – tenisista szwedzki, zwycięzca mistrzostw Francji w grze pojedynczej i Wimbledonu w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Biografia

Praworęczny Davidson należał do ścisłej czołówki światowej w latach 50. Przez trzy lata z rzędu dochodził do finału wielkoszlemowych mistrzostw Francji – w 1955 przegrał z Tony Trabertem, w 1956 z Lew Hoadem, by wreszcie triumfować w turnieju w 1957, po finałowym zwycięstwie nad Herbie Flamem. Stał się tym samym pierwszym szwedzkim triumfatorem imprezy wielkoszlemowej. Rok później dołożył także prestiżowy tytuł deblowy, wygrywając w duecie z rodakiem Ulfem Schmidtem Wimbledon, po finałowym zwycięstwie nad Australijczykami Neale Fraserem i Ashleyem Cooperem.

W swoim najlepszym sezonie 1957 Davidson był ponadto w półfinałach Wimbledonu i mistrzostw USA oraz wygrał międzynarodowe mistrzostwa Niemiec. Dzięki tym rezultatom w nieoficjalnym rankingu światowym pisma "Daily Telegraph" znalazł się na 3. miejscu, jedynie za Ashleyem Cooperem i Malcolmem Andersonem. W czołowej dziesiątce tej klasyfikacji Szwed figurował nieprzerwanie w latach 1953-1958. Z innych jego sukcesów można wymienić zdobycie międzynarodowego mistrzostwa Szwecji (1951) oraz międzynarodowego halowego mistrzostwa USA (1954). Narodowe mistrzostwa Szwecji – w różnych konkurencjach i na różnych nawierzchniach – wygrywał łącznie 26 razy. Po sezonie 1958 ograniczył starty międzynarodowe, koncentrując się na studiach. Pozostał jednak nadal reprezentantem w Pucharze Davisa, a w 1960 zdobył kolejny tytuł mistrza Szwecji.

W drużynie narodowej występował w latach 1950-1961. Rozegrał łącznie 85 spotkań, z czego wygrał 62. Jest rekordzistą szwedzkiej reprezentacji pod względem liczby wygranych meczów deblowych (23) – w deblu występował z Lennartem Bergelinem, Torstenem Johanssonem i Ulfem Schmidtem. Razem z zespołem narodowym osiągnął trzykrotnie finał międzystrefowy Pucharu Davisa (1950, 1951, 1954) oraz dwa razy finał strefy europejskiej (1955, 1956). W ramach tych rozgrywek pokonał m.in. Hiszpana Andrésa Gimeno, Włochów Nicolę Pietrangeli i Orlando Sirolę, Brytyjczyka Tony Mottrama, Duńczyka Kurta Nielsena. W półfinale strefy europejskiej w 1950 przeciwko Polsce zdobył dwa punkty – pokonał w singlu Józefa Piątka, a w deblu z Torstenem Johanssonem Piątka i Skoneckiego.

Po zakończeniu kariery zawodniczej współpracował z telewizją jako komentator sportowy. Był także aktywnym działaczem sportowym, w 1968 należał do grona inicjatorów paryskich obrad Międzynarodowej Federacji Tenisowej, na których pozytywnie zareagowano na zmiany związane z tzw. erą "open". W 1969 przyczynił się do zorganizowania pierwszego zawodowego turnieju tenisowego w północnej Europie – Sztokholm Open – i pełnił następnie funkcję szefa komitetu zarządzającego. Uczestniczył także w rozgrywkach tenisowych weteranów (w styczniu 1981 w Arcadia, Kalifornia doznał ataku serca w czasie jednego z pojedynków).

W 2004 został wpisany do Hall of Fame tenisa szwedzkiego, a w 2007 do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych:

Wimbledon
gra podwójna – wygrana 1958 (z Ulfem Schmidtem)
mistrzostwa Francji
gra pojedyncza – wygrana 1957, finały 1955, 1956
Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych:

mistrzostwa Francji 1955 – 6:2, 1:6, 4:6. 2:6 z Tony Trabertem
mistrzostwa Francji 1956 – 4:6, 6:8, 3:6 z Lew Hoadem
mistrzostwa Francji 1957 – 6:3, 6:4, 6:4 z Herbie Flamem


http://pl.wikipedia.org/wiki/Sven_Davidson


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Jack Crawford
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 19:38 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Cytuj:
John Herbert Crawford, Jack Crawford (ur. 22 marca 1908 w Albury, Nowa Południowa Walia, zm. 10 września 1991 w Sydney) - tenisista australijski, zwycięzca sześciu turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej oraz jedenastu w grze podwójnej i mieszanej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Praworęczny Crawford słynął z eleganckiego stylu gry, przede wszystkim klasycznych, precyzyjnych uderzeń z głębi kortu. W 1933 był pierwszym graczem, który stanął przed szansą wygrania Wielkiego Szlema. W finale mistrzostw Australii pokonał Keitha Gledhilla 2:6, 7:5, 6:3, 6:2, następnie w mistrzostwach Francji Henri Cocheta 8:6, 6:1, 6:3. Finał wimbledoński 1933 przeszedł do historii jako jeden z najciekawszych (m.in. w opinii Ala Laneya). Crawford pokonał w półfinale Japończyka Jiro Sato i zmierzył się w finale z Ellsworthem Vinesem. Dla wyniku meczu kluczowe okazały się dwa momenty - drugi set, w którym Crawford dwukrotnie wygrywał swoje gemy serwisowe ze stanu 0:40, by ostatecznie jedyny raz przełamać rywala i wygrać 11:9 oraz końcówka piątego seta, kiedy przy stanie 4:4 Australijczyk niespodziewanie zmienił taktykę i zagrał kilka punktów stylem "serwis-wolej", czym kompletnie zaskoczył Vinesa. Ostatecznie Crawford triumfował 4:6, 11:9, 6:2, 2:6, 6:4, tym samym do mistrzostw USA przystępował z trzema wygranymi wielkoszlemowymi. Do skompletowania Wielkiego Szlema zabrakło mu jednego seta - w półfinale pokonał Franka Shieldsa, a w finale prowadził z Fredem Perrym 2:1 w setach. Do finałowej porażki Crawforda przyczyniły się problemy zdrowotne (chorował na astmę), co dobitnie pokazuje wynik ostatnich dwóch setów finału mistrzostw USA 1933 - 3:6, 13:11, 6:4, 0:6, 1:6. Tym samym nie padł pierwszy w historii tenisowy Wielki Szlem - pięć lat później stało się to udziałem Amerykanina Dona Budge'a.

Crawford cieszył się dużą popularnością wśród widzów. W czołowej dziesiątce rankingu światowego, prowadzonego przez pismo "Daily Telegraph", znajdował się nieprzerwanie w latach 1932-1937, w tym jako lider w 1933 (poza turniejami wielkoszlemowymi wygrał wówczas trzynaście mniejszych imprez). W międzynarodowych mistrzostwach Australii w grze pojedynczej triumfował łącznie cztery razy, również cztery razy wygrywał ten turniej w deblu, a trzy w mikście, razem z żoną Marjorie. Ponadto trzy razy przegrywał w finale singla mistrzostw Australii, ostatni raz w 1940, kiedy w półfinale wyeliminował obrońcę tytułu Johna Bromwicha, a w decydującym meczu uległ Adrianowi Quistowi. Odnosił zwycięstwa we wszystkich konkurencjach także na Wimbledonie i w mistrzostwach Francji, nigdy nie wygrał natomiast - w żadnej konkurencji - mistrzostw USA. W zwycięskim deblu na Wimbledonie partnerował w 1935 Quistowi, w mikście w 1930 Elizabeth Ryan. W 1931, kiedy Crawford wygrywał po raz pierwszy mistrzostwa Australii (w finale z Harry Hopmanem), jego żona przegrała finał tego turnieju z Coral McInnes Buttsworth.

Występował w reprezentacji Australii w Pucharze Davisa w latach 1928, 1930 i 1932-1937. W 1936 przyczynił się do pierwszego od 13 lat awansu zespołu australijskiego do finału, zdobywając kluczowe punkty w meczu z Amerykanami (pokonał Wilmera Allisona) i Niemcami. W finale z broniącymi trofeum Brytyjczykami zdobył jednak punkt jedynie w deblu (z Quistem), a w singlu przegrał zarówno z Perrym, jak i Austinem. Był również w składzie zwycięskiej ekipy w 1939, ale w żadnym meczu nie wystąpił. Łączny bilans jego występów w Pucharze Davisa to 36 zwycięstw i 21 porażek, z czego w singlu 23 zwycięstwa i 16 porażek.

Wymieniony przez Jacka Kramera w gronie 21 najlepszych zawodników w historii, w 1979 został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych:

mistrzostwa Australii
gra pojedyncza - wygrane 1931, 1932, 1933, 1935, finały 1934, 1936, 1940
gra podwójna - wygrane 1929, 1930 (oba z Harry Hopmanem), 1932 (z Garem Moonem), 1935 (z Vivem McGrathem), finały 1931 (z Harry Hopmanem), 1933 (z Garem Moonem), 1936, 1940 (oba z Vivem McGrathem)
gra mieszana - wygrane 1931, 1932, 1933, finały 1929, 1930 (wszystkie z Marjorie Cox Crawford)
mistrzostwa Francji
gra pojedyncza - wygrana 1933, finał 1934
gra podwójna - wygrana 1935 (z Adrianem Quistem), finał 1934 (z Vivem McGrathem)
gra mieszana - wygrana 1933 (z Margaret Scriven)
Wimbledon
gra pojedyncza - wygrana 1933, finał 1934
gra podwójna - wygrana 1935 (z Adrianem Quistem)
gra mieszana - wygrana 1930 (z Elizabeth Ryan), finał 1928 (z Daphne Akhurst)
mistrzostwa USA
gra pojedyncza - finał 1933
gra podwójna - finał 1939 (z Harry Hopmanem)
Finały wielkoszlemowe w grze pojedynczej:

mistrzostwa Australii 1931 - 6:4, 6:2, 2:6, 6:1 z Harry Hopmanem
mistrzostwa Australii 1932 - 4:6, 6:3, 3:6, 6:3, 6:1 z Harry Hopmanem
mistrzostwa Australii 1933 - 2:6, 7:5, 6:3, 6:2 z Keithem Gledhillem
mistrzostwa Francji 1933 - 8:6, 6:1, 6:3 z Henri Cochetem
Wimbledon 1933 - 4:6, 11:9, 6:2, 2:6, 6:4 z Ellsworthem Vinesem
mistrzostwa USA 1933 - 3:6, 13:11, 6:4, 0:6, 1:6 z Fredem Perrym
mistrzostwa Australii 1934 - 3:6, 5:7, 1:6 z Fredem Perrym
mistrzostwa Francji 1934 - 4:6, 9:7, 6:3, 5:7, 3:6 z Gottfriedem von Crammem
Wimbledon 1934 - 3:6, 0:6, 5:7 z Fredem Perrym
mistrzostwa Australii 1935 - 2:6, 6:4, 6:4, 6:4 z Fredem Perrym
mistrzostwa Australii 1936 - 2:6, 3:6, 6:4, 6:4, 7:9 z Adrianem Quistem
mistrzostwa Australii 1940 - 3:6, 1:6, 2:6 z Adrianem Quistem


http://pl.wikipedia.org/wiki/Jack_Crawford


Na górę
 Wyświetl profil  
 
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 19:43 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Cytuj:
Gottfried Alexander Maximilian Walter Kurt Freiherr von Cramm (ur. 7 lipca 1909 w Nettlingen, Dolna Saksonia, zm. 8 listopada 1976 koło Kairu) - wybitny tenisista niemiecki, dwukrotny zwycięzca międzynarodowych mistrzostw Francji i trzykrotny finalista Wimbledonu w grze pojedynczej, wieloletni reprezentant w Pucharze Davisa.

Baron von Cramm jest jednym z najbardziej utytułowanych graczy w historii niemieckiego tenisa, którego osiągnięciom dorównali dopiero po pół wieku Boris Becker, Michael Stich i Steffi Graf. Pierwszy znaczący sukces odniósł w 1932, wygrywając międzynarodowe mistrzostwa Niemiec. Znalazł także miejsce w ekipie daviscupowej. W 1933 wygrał konkurencję miksta na Wimbledonie z rodaczką Hilde Krahwinkel. Rok później zdobył swój pierwszy singlowy tytuł wielkoszlemowy - w finale mistrzostw Francji pokonał Jacka Crawforda 6:4, 7:9, 3:6, 7:5, 6:3, broniąc piłki meczowej rywala. Ten sam turniej wygrał także w 1936, pokonując w kolejnym pięciosetowym finale Freda Perry'ego (6:0, 2:6, 6:2, 2:6, 6:0). Mniej szczęśliwie wiodło mu się na trawnikach wimbledońskich - trzy razy z rzędu był finalistą, przegrywając kolejno z Perrym (1935, 1936) i Donem Budge'em (1937). Jest zaliczany do najlepszych graczy w historii tenisa, którym nie udało się nigdy wygrać Wimbledonu, obok m.in. Kena Rosewalla, Ivana Lendla czy Freda Stolle'a.

W latach 30. von Cramm był także finalistą mistrzostw USA (przegrał w 1937 z Budge'em) i półfinalistą mistrzostw Australii (przegrał w 1938 z Johnem Bromwichem). Tworzył silną parę deblową ze swoim partnerem z zespołu daviscupowego Hennerem Henklem, z którym wygrał w 1937 mistrzostwa USA (w finale z Budge'em i Gene Mako, pierwszy sukces pary europejskiej od ponad trzydziestu lat) i Francji (w finale z Vernonem Kirbym i Normanem Farquharsonem z Afryki Południowej), a w 1938 był w finale mistrzostw Australii (porażka z Johnem Bromwichem i Adrianem Quistem). Przed wojną zdobył łącznie cztery tytuły mistrza Niemiec w grze pojedynczej.

Dramatyczna przerwa w karierze von Cramma nastąpiła w przededniu wojny. Wysoki blondyn, cieszący się opinią jednego z przystojniejszych graczy, odnoszący spektakularne sukcesy w popularnej dyscyplinie, z pozoru idealnie nadawał się na wzór aryjskiego sportowca. Von Cramm nie był jednak zainteresowany wspieraniem reżimu hitlerowskiego. Definitywnie stracił względy władz, kiedy nie spełnił oczekiwań w słynnym pojedynku w Pucharze Davisa przeciwko Donowi Budge'owi w 1937. Amerykanie zmierzyli się wówczas z Niemcami w Londynie w finale międzystrefowym; stawką meczu był awans do właściwego finału, gdzie czekał obrońca tytułu - ekipa brytyjska poważnie osłabiona przejściem na zawodowstwo Freda Perry'ego. W tej sytuacji finał międzystrefowy nabierał charakteru decydującego dla końcowej rywalizacji. Mecz odbywał się na kortach Wimbledonu, a wśród widzów pojawili się dygnitarze niemieccy z Hitlerem włącznie. W pojedynku otwarcia von Cramm w trzech setach pokonał Bryana Granta, w deblu w czterech setach (z Henklem) uległ Budge'owi i Mako. Henkel przegrał z Budge'em, ale zdobył punkt na Grancie. Do piątego, decydującego pojedynku wyszli Budge i von Cramm, ten ostatni podobno z telefonicznym błogosławieństwem Hitlera. Pojedynek ten, uważany za jeden z najlepszych w historii tenisa (m.in. w opinii słynnego Williama Tildena), Don Budge wygrał w pięciu setach, odrabiając najpierw stratę 0:2 w setach, a w piątym secie skutecznie goniąc ze stanu 1:4. Końcowy wynik, który otworzył następnie Amerykanom drogę do Pucharu Davisa, to 6:8, 5:7, 6:4, 6:2, 8:6.

Reakcja władz niemieckich nastąpiła kilka miesięcy później. Miały się do niej przyczynić także negatywne wypowiedzi von Cramma o reżimie i obecność na filmie antyfaszystowskim w czasie pobytu w Australii. Tenisista został oskarżony o homoseksualizm, w przepisach hitlerowskich traktowany jak przestępstwo, i skazany w maju 1938 na 10 miesięcy więzienia oraz utratę stopnia oficerskiego. Osłabiona drużyna niemiecka, mimo włączenia do niej po Anschlussie kilku dobrych graczy austriackich (w tym Georga von Metaxy), przegrała bez większego oporu z Australijczykami w finale międzystrefowym Pucharu Davisa. Przeciwko wyrokowi na von Cramma protestował zdecydowanie m.in. jego rywal Don Budge, bojkotując planowane starty w Niemczech.

Po odbyciu kary von Cramm powrócił do tenisa wiosną 1939. Wobec przejścia na zawodowstwo Budge'a otwierała się przed nim szansa wygrania w końcu Wimbledonu. Wysokie aspiracje potwierdził wygrywając poprzedzający Wimbledon tradycyjny turniej w Queen's Clubie w Londynie. Na przeszkodzie ewentualnemu sukcesowi Niemca stanęli organizatorzy Wimbledonu, którzy nie dopuścili go do startu ze względu na ubiegłoroczny proces i wyrok skazujący. Turniej wygrał Amerykanin Bobby Riggs (także w deblu i mikście), dopiero co pokonany przez von Cramma (starszego o prawie 10 lat) w finale w Queen's Clubie 1:6, 0:6.

Po wybuchu II wojny światowej von Cramm, w charakterze szeregowca, został wcielony do armii. Był ranny na froncie wschodnim i otrzymał nawet Krzyż Żelazny, ale traktowano go nieufnie jako wroga reżimu. Był m.in. posądzany o udział w spisku na życie Hitlera. W sprawie godnego traktowania von Cramma interweniował u władz niemieckich znany miłośnik tenisa i wielokrotny partner deblowy Niemca, król Szwecji Gustaw V. Tenisista przeżył wojnę, w odróżnieniu od m.in. Hennera Henkla czy Georga von Metaxy, i po 1945 powrócił do sportu. Wygrywał jeszcze dwukrotnie międzynarodowe mistrzostwa Niemiec w singlu (1948, 1949), a ostatni tytuł deblowy na tym turnieju zdobył w 1955, w wieku 46 lat (w parze z Edwardem Pattym).

Stał się przykładem długowieczności tenisowej także w występach w Pucharze Davisa. W 1951 powrócił do reprezentacji i wciąż odnosił zwycięstwa, pokonując m.in. przyszłego finalistę Wimbledonu Duńczyka Nielsena. Przyczynił się do awansu do finału strefy europejskiej w 1951 (porażka ze Szwedami). Ostatni mecz w Pucharze Davisa rozegrał w Paryżu w czerwcu 1953. Należy do wąskiego grona tenisistów, którzy grali w meczach daviscupowych ponad 100 razy. Jest rekordzistą zespołu niemieckiego pod względem liczby wygranych pojedynków (82), liczby wygranych pojedynków w singlu (58) i liczby zwycięstw deblowych (24).

Po zakończeniu występów na korcie pozostał związany z tenisem jako działacz, m.in. pełnił funkcję prezydenta berlińskiego klubu Rot-Weiss. Z powodzeniem prowadził również interesy w branży bawełnianej oraz zajmował się odziedziczonymi dobrami ziemskimi. Przez kilka lat był mężem słynnej amerykańskiej milionerki Barbary Hutton, ale małżeństwo zakończyło się rozwodem.

W 1976 zginął w wypadku samochodowym w Egipcie. Rok później jego nazwisko wpisano do Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame.

Praworęczny, nienaganny technicznie, przeszedł do historii tenisa także jako zawodnik zawsze grający uczciwie. O jego sportowej postawie świadczy wydarzenie ze wspomnianego wyżej finału międzystrefowego Pucharu Davisa w 1937. W piątym secie spotkania deblowego Niemcy mieli dwie piłki meczowe przy serwisie Budge'a. Przy drugim meczbolu, po dłuższej wymianie wolejowej przy siatce, Budge wyrzucił piłkę na aut i arbiter ogłosił zwycięstwo pary niemieckiej. Von Cramm zareklamował tę decyzję, mówiąc, że piłka jednak musnęła jego rakietę, co uszło uwadze sędziego i rywali. Punkt został w tej sytuacji przyznany parze amerykańskiej, która też ostatecznie wygrała spotkanie. Inny przykład sportowej postawy Niemca miał miejsce w 1935, kiedy doznał kontuzji w drodze na finał mistrzostw Francji, ale nie chcąc zawieść publiczności wystąpił przeciwko Fredowi Perry'emu (przegrał zdecydowanie, wygrywając zaledwie dwa gemy).

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych:

mistrzostwa Australii:
gra podwójna - 1938 finał (z Hennerem Henklem)
mistrzostwa Francji:
gra pojedyncza - 1934, 1936 wygrane, 1935 finał
gra podwójna - 1937 wygrana (z Hennerem Henklem)
Wimbledon:
gra pojedyncza - 1935, 1936, 1937 finały
gra mieszana - 1933 wygrana (z Hilde Krahwinkel)
mistrzostwa USA:
gra pojedyncza - 1937 finał
gra podwójna - 1937 wygrana (z Hennerem Henklem)


http://pl.wikipedia.org/wiki/Gottfried_von_Cramm


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Lew Hoad
PostZamieszczono: 18 lip 2011, 19:45 
Offline

Rejestracja: 17 lip 2011, 8:19
Posty: 6465
Obrazek

Cytuj:
Lewis Alan Hoad (ur. 23 listopada 1934 w Glebe, Nowa Południowa Walia, zm. 3 lipca 1994 w Fuengirola, Hiszpania) – tenisista australijski, zwycięzca czterech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, lider rankingu światowego, zdobywca Pucharu Davisa.

Lew Hoad był jednym z wiodących graczy lat 50. Występował regularnie w australijskiej reprezentacji w Pucharze Davisa pod wodzą Harry Hopmana, sięgając z nią w latach 1952-1956 czterokrotnie po trofeum (w 1954 wygrali Amerykanie). W 1952 został po raz pierwszy sklasyfikowany w czołowej dziesiątce na świecie, a po kilku udanych sezonach trafił w 1956 na miejsce pierwsze.

W 1953 w parze z rodakiem Kenem Rosewallem, z którym był często porównywany (Rosewall był starszy od Hoada o 21 dni, wspólnie występowali w reprezentacji), wygrał trzy turnieje wielkoszlemowe w deblu. Szansy na deblowego Wielkiego Szlema Australijczycy nie wykorzystali w mistrzostwach USA, przegrywając z nierozstawionymi rywalami w ćwierćfinale. Trzy lata później Hoad i Rosewall byli już skuteczniejsi - wygrali wszystkie cztery turnieje i tym samym zapisali się w historii tenisa jako jedna z czterech australijskich par, które mogą pochwalić się Wielkim Szlemem w grze podwójnej (wcześniej udało się to Frankowi Sedgmanowi i Kenowi McGregorowi, w późniejszych latach Royowi Emersonowi i Neale Fraserowi oraz Johnowi Newcombe i Tony'emu Roche).

Sezon 1956 był udany dla Hoada nie tylko w deblu. Australijczyk wygrał trzy pierwsze turnieje wielkoszlemowe również w grze pojedynczej i jako lider światowego rankingu zamierzał - po skompletowaniu Wielkiego Szlema w USA - przejść na zawodowstwo. Szansę na czwarty tytuł odebrał Hoadowi jednak jego deblowy partner Rosewall, wcześniej w tymże roku pokonany w finałach mistrzostw Australii i Wimbledonu. Rosewall ubiegł także swojego reprezentacyjnego kolegę z podpisaniem zawodowego kontraktu; ostatecznie Hoad zdecydował się kontynuować występy w gronie amatorów, ale nie udało mu się powtórzyć sukcesów z ubiegłego roku. Wygrałwprawdzie ponownie Wimbledon, ale w Australii odpadł w półfinale, a we Francji już w III rundzie.

Po wygraniu Wimbledonu Lew Hoad zakończył karierę amatorską i przystąpił do rywalizacji z zawodowcami. W tym okresie powszechnie uważano tenis zawodowy za stojący na dużo wyższym poziomie i pewnym potwierdzeniem tej tezy stała się rywalizacja Hoada z legendarnym tenisistą profesjonalnym Pancho Gonzálezem. Australijczyk grał początkowo z powodzeniem w pierwszej serii meczów z Gonzálezem, wygrywając 18 z 27 pojedynków; w dalszej części rywalizacji González opanował sytuację i łącznie wygrał rywalizację 51 do 36. Z Gonzálezem Hoad przegrał także dwa finały zawodowych mistrzostw USA w 1958 i 1959.

Poważne kontuzje pleców zmusiły Hoada najpierw do ograniczenia startów, wreszcie do wczesnego zakończenia kariery sportowej. Nie doczekał w pełnej dyspozycji (tak jak jego partner i rówieśnik Ken Rosewall) dopuszczenia zawodowców do rywalizacji wielkoszlemowej w 1968, występował już wówczas jedynie sporadycznie. W swoich ostatnim występie turniejowym dotarł do finału debla w turnieju w RPA w 1973, partnerując Robowi Maudowi; w finale lepsi okazali się Amerykanin Arthur Ashe i Holender Tom Okker. Na sportowej emeryturze Hoad osiadł w Hiszpanii, w Fuengirola koło Malagi. Prowadził tam wspólnie z żoną Jenny Staley (finalistką gry pojedynczej mistrzostw Australii w 1954) ośrodek tenisowy. Był zaprzyjaźniony z kilkoma gwiazdorami kina, m.in. Seanem Connery, Charltonem Hestonem, Kirkiem Douglasem. W ostatnich latach życia walczył z białaczką, zmarł w wieku 59 lat na atak serca; w chwili jego śmierci toczyła się kolejna edycja Wimbledonu - Pete Sampras wyrównał wówczas jego osiągnięcie, wygrywając ten turniej po raz drugi (później dołożył jeszcze pięć tytułów).

Lew Hoad był atletycznym zawodnikiem, szukającym na korcie szybkich rozwiązań za pomocą potężnych uderzeń. Jego rywal Pancho Gonázlez, uważany przez niektórych ekspertów za najlepszego gracza w historii, określił Hoada jako swojego najgroźniejszego rywala; Hoad miał być jedynym graczem zdolnym do pokonania Gonzáleza, gdy ten był w pełni formy. González chwalił szczególnie grę wolejową Australijczyka, smecz, a także odporność psychiczną. Mimo pewnej niecierpliwości na korcie Hoad był w stanie także zwyciężać na wolniejszych nawierzchniach, co udowodnił w mistrzostwach Francji w 1956.

Jeden z najbardziej pamiętnych pojedynków Hoad rozegrał w finale Pucharu Davisa w 1953. W Melbourne zmierzył się z amerykańskim zawodnikiem Tony Trabertem, świeżo opromienionym tytułem mistrza USA. Mimo stresującej sytuacji - Amerykanie prowadzili w tym momencie 2:1 i zwycięstwo Traberta oznaczało zdobycie przez nich trofeum - 19-letni wówczas Hoad zdołał pokonać faworyta w pięciu setach (chociaż Trabert doprowadził do piątego seta ze stanu 0:2), a decycujący o końcowym sukcesie ekipy Australii punkt dołożył następnie Rosewall. W 1958 Hoad wydał wspólnie z dziennikarzem Jackiem Pollardem książkę The Lew Hoad Story; w 2003 Pollard napisał wspólnie z wdową Jenny My Life With Lew.

W 1980 Lew Hoad został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame (jednocześnie m.in. z Kenem Rosewallem). Australijczyk jest uważany za jednego z najlepszych graczy w historii - obok Szweda Borga - którym nie udało się triumfować w mistrzostwach USA. Podobne niepowodzenie towarzyszyło Rosewallowi, ale ten ostatni nie zdołał nigdy wygrać singla na Wimbledonie.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych:

mistrzostwa Australii
gra pojedyncza - wygrana 1956, finał 1955
gra podwójna - wygrane 1953, 1956 (oba z Rosewallem), 1957 (z Neale Fraserem), finał 1955 (z Rosewallem)
mistrzostwa Francji
gra pojedyncza - wygrana 1956
gra podwójna - wygrana 1953 (z Rosewallem), finały 1954 (z Rosewallem), 1956 (z Ashleyem Cooperem)
gra mieszana - wygrana 1954 (z Maureen Connolly)
Wimbledon
gra pojedyncza - wygrane 1956, 1957
gra podwójna - wygrane 1953 (z Rosewallem), 1955 (z Fraserem), 1956 (z Rosewallem), finał 1957 (z Fraserem)
mistrzostwa USA
gra pojedyncza - finał 1956
gra podwójna - wygrana 1956, finał 1954 (oba z Rosewallem)
gra mieszana - finały 1952 (z Thelmą Coyne Long), 1956 (z Darlene Hard)
Finały wielkoszlemowe w grze pojedynczej:

mistrzostwa Australii 1955 - 7:9, 4:6, 4:6 z Kenem Rosewallem
mistrzostwa Australii 1956 - 6:4, 3:6, 6:4, 7:5 z Kenem Rosewallem
mistrzostwa Francji 1956 - 6:4, 8:6, 6:3 ze Svenem Davidsonem
Wimbledon 1956 - 6:2, 4:6, 7:5, 6:4 z Kenem Rosewallem
mistrzostwa USA 1956 - 6:4, 2:6, 3:6, 3:6 z Kenem Rosewallem


http://pl.wikipedia.org/wiki/Lew_Hoad


Na górę
 Wyświetl profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 473 ]  Przejdź na stronę 1, 2, 3, 4, 5 ... 24  Następna

Strefa czasowa UTC+1godz.


Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów

Szukaj:
Przejdź do:  
POWERED_BY